We zetten een bril op en plots bevinden we ons in een andere wereld. Maar hoe dan? Magie? Nee, om dit te bereiken moet de Virtual Reality bril onze hersenen kunnen bedriegen. In het bijzonder de zintuigen die verantwoordelijk zijn ons te doen geloven dat we ons ergens anders bevinden. Elk Virtual Reality systeem moet over verschillende componenten beschikken om deze illusie te bouwen. Wij leggen je hier uit hoe jouw hersenen dan precies worden bedrogen.

Er Moet Een Display Op Het Hoofd Worden Gemonteerd

Als we over Virtual Reality systemen praten hebben we het vaak over de brillen die op het hoofd geplaatst worden. En dat klopt, dit is ook het meest belangrijke component dat verantwoordelijk is voor het bedriegen van ons beeld. Om te begrijpen hoe deze brillen ons brein bedriegen, moeten we begrijpen hoe het menselijk oog werkt. In principe zien je ogen slechts alles twee dimensionaal ook wel 2D genoemd , maar ons brein is een soort super processor die een truc uit haalt om alles om te zetten naar drie dimensionaal ook wel 3D genoemd. Onze hersenen doet dit door informatie toe te voegen zoals ruimtelijke geluid, interactie met de omgeving, eerdere ervaringen enzovoorts.

Dus Hoe Maakt Mijn Bril Dan Drie Dimensionaal Beeld?

Virtual Reality brillen maken gebruik van het principe stereoscopisch zicht om de perceptie van diepte en 3D-structuren te simuleren. Om dit te bereiken, moet de virtual Reality bril voor elk oog afzonderlijke beelden genereren, het ene beeld een beetje verschoven ten opzichte van het andere, dit om parallax te simuleren. De Virtual Reality bril maakt een stereoscopisch beeld op het display van de bril met een minimale beeldsnelheid van 60 beelden per seconde, om haperingen te voorkomen die de illusie kan doorbreken of, erger, tot de misselijkheid kan leiden dit gebeurt vaak bij goedkopere Virtual Reality brillen.

Maar Er Zijn Toch Meer Trucs Die Je Doen Geloven?

Na diepte in het beeld te creëren is er een volgende essentiële truc om de hersenen te doen laten geloven dat we ons op een andere plaats bevinden. Als we ons hoofd bewegen moet de bril dit kunnen volgen en de gegenereerde omgeving zonder enige haperingen of vertragingen bij te werken. De Virtual Reality bril moet dit binnen 16,67 milliseconde doen om 60 frames per seconde te behalen. Deze statistiek staat bekend als Motion-to-Photon latency. Meestal wordt een reeks sensoren zoals gyroscopen, versnellingsmeters enzovoorts gebruikt om de beweging van ons hoofd te volgen. Deze informatie wordt doorgegeven aan de computer in de bril om de gegenereerde afbeeldingen van de omgeving bij te werken naar de afbeeldingen van de plek waar jij naar kijkt.

Maar Hoe Zit Het Dan Met De Factoren Zoals Geluid En Interactie Met De Omgeving?

Om de mate van de ervaring te vergroten, moet een Virtual Reality bril gebruiker in staat zijn om te communiceren met zijn virtuele omgeving. Dit vraagt ​​om gespecialiseerde apparaten. Vaak worden er controllers mee geleverd die het mogelijk maken dat jij je kan verplaatsen in jouw VR wereld en zo interactie met de omgeving mogelijk maakt. Doormiddel van een apart geleverde headset, een ingebouwde headset of een headset van jezelf speelt het in op het zintuig die doormiddel van geluid plaatsing van beeld mogelijk maakt. Zo hoor je dus ineens een beer links uit de bosjes komen en weet je dat je links moet kijken. Door het geluid kunnen je hersenen ook bepalen of de beer ver weg is of dichtbij. Zo maakt het dus de ervaring compleet en is de magie niet meer dan het voor de gek houden van je hersenen.

x Gedeeld